Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα moleskine. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα moleskine. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

TINY ASTROBOY




He felt a bright light burning his eyes. It was as if it challenged him to open them. A rhythmic, repeating sound gave him an inner beat on his breathings. It felt like water, a small wave that approached him and then was drawn away. At a distance he heard something that sounded like a frog. Or maybe not. He had nearly forgotten all the colors, all the sounds and somewhere there he had forgotten himself. In page 34 of his old notebook.
He lived there for the past two months. He was trapped while solving a very difficult astrophysical problem. He was trying for days and nights. He was having nightmares about it and during daytime he kept notes and wrote down all the possible combinations of math types that could solve it. He was awake at his office that night. He was so much into that problem and his thoughts that he got mixed up in his own scribbles, in his own handwriting and numbers, in his own symbols. It was like slipping into his own way of thinking at top speed. There was no point in shouting or pushing his scribbles to climb up to an invisible exit. There was no point in following the lines he had been drawing reaching the edge of the page or trying to find a small hole at the four corners of the page. So he stopped trying to escape. He got used to the total paper whiteness, the absolute silence, the absolute fear that he would be hidden in his own thoughts and into himself for ever.
 Since the exams had just finished everyone thought that he was off on a trip. No one was worried. One day a student of his found his notebook when he entered his office and took it. He always carried it in his backpack and he would open it and have a look every now and then. He would frequently be on page 34 but he couldn’t detect the familiar human figure screaming and waving his hands for help.
He went on a lake trip with his friends on that morning. They opened it and had a look at their professor’s notes for a while. They left it by the lakeshore and had a swim.
The slight wave made its edges wet. That was his chance. When the pages became a bit soft he managed to escape. He fell unconscious on the damp soil not knowing for how long lingering in time and place. He opened his eyes. They got used to the landscape. A picturesque lake that looked like an ocean, tree trunks that looked like cold skyscrapers, rocks on the ground like scattered meteorites.  Light, colors, stimulations back on track. Everything seemed to be in place though they didn’t seem to fit anywhere. He managed to escape from a claustrophobic environment only to feel misfit again in the greatness of his own world. His body was still small, in the dimensions of page 34. There was nothing in his size, only the fear of this new reality and the need for immediate adjustment.
He gathered all his strength and courage and he dragged his notebook until the first stake. Nearly gasping he set it up like a tent. It would be his home again, his shelter, his nest. He didn’t know if he was either trapped or free. He didn’t know if he should either laugh out loud or let himself cry tears of despair. He had to solve an even greater astrophysical problem and not only by taking notes on math types and scribbles this time. He was now well hidden within himself in total clarity. He greedily gazed at the scenery. He took off his jacket and headed carefully for a swim. All new. All  clear. All ready to be learned from scratch.



Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

ΤΟΣΟΔΟΥΛΗΣ ASTROBOY


Ένιωσε το έντονο φως να πονάει τα βλέφαρά του. Σαν να τον προκαλούσε να ανοίξει τα μάτια του. Ένας ρυθμικός, επαναλαμβανόμενος ήχος του έδινε έναν εσωτερικό παλμό στις αναπνοές του. Θύμιζε νερό, ένα μικρό κύμα που τον πλησίαζε και μετά απομακρυνόταν. Από μακριά άκουγε κάτι που έμοιαζε με βατράχι. Ή μπορεί και όχι. Είχε ξεχάσει σχεδόν όλα τα χρώματα, όλους τους ήχους και κάπου εκεί είχε ξεχάσει και τον εαυτό του. Στη σελίδα 34 του παλιού του σημειωματάριου.
Ζούσε εκεί τους τελευταίους δύο μήνες. Είχε εγκλωβιστεί στην προσπάθειά του να λύσει ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα αστροφυσικής. Το πάλευε μέρες και νύχτες. Τον βασάνιζε στον ύπνο του και όλη την ημέρα κρατούσε άπειρες σημειώσεις και συνδυασμούς όλων τον πιθανών τύπων που μπορεί να έφερναν τη λύση. Εκείνο το βράδυ είχε ξενυχτήσει στο γραφείο του. Είχε μπει τόσο πολύ μέσα σε αυτό και τις σκέψεις του που απλά μπλέχτηκε στις ίδιες του τις μουντζούρες, στα ίδια του τα γράμματα και τους αριθμούς, στα ίδια του τα σύμβολα. Σαν να γλίστρησε στον ίδιο του το συλλογισμό με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όσο κι αν φώναξε, όσο κι αν έσπρωξε τις μουντζούρες του για να σκαρφαλώσει προς μια αόρατη έξοδο, όσο και αν ακολούθησε τις γραμμές  που έφταναν μέχρι την άκρη της σελίδας, όσο και αν προσπάθησε να βρει μια σχισμή στις τέσσερεις γωνίες, μάταιο. Κι έτσι το πήρε απόφαση. Συνήθισε στο απόλυτο λευκό του χαρτιού, στην απόλυτη ησυχία, στην απόλυτη μοναξιά, στον απόλυτο φόβο ότι θα μείνει για πάντα κρυμμένος μέσα στις ίδιες του τις σκέψεις, στον ίδιο του τον εαυτό.
Όλοι θεώρησαν ότι είχε φύγει ταξίδι μιας και μόλις είχε τελειώσει και η εξεταστική περίοδος. Κανείς δεν είχε ανησυχήσει. Το σημειωματάριό του το είχε βρει ένας μαθητής του μπαίνοντας στο γραφείο του μια μέρα και το πήρε. Το είχε πάντα στην τσάντα του και πού και πού το άνοιγε και του έριχνε μια ματιά. Πολλές φορές είχε σταθεί στη σελίδα 34 αλλά δεν μπορούσε να διακρίνει τη γνώριμη ανθρώπινη φιγούρα που ούρλιαζε και κουνούσε τα χέρια του σε βοήθεια.
Εκείνο το πρωί είχε πάει με τους φίλους του εκδρομή στη λίμνη. Το είχαν ανοίξει και χάζεψαν τις σημειώσεις του καθηγητή τους για λίγο. Το άφησαν στην όχθη και βούτηξαν στα νερά. Το ανεπαίσθητο κυματάκι έβρεξε τις άκρες του. Αυτήν την ευκαιρία περίμενε . Όταν μαλάκωσαν οι σελίδες λιγάκι κατάφερε να δραπετεύσει. Έπεσε λιπόθυμος στο νωπό χώμα και δεν ήξερε για πόσο χρόνο έμεινε έτσι, μετέωρος στο χώρο και στο χρόνο.
Άνοιξε τα μάτια του. Συνήθισαν στην εικόνα. Ειδυλλιακή λίμνη που όμως φάνταζε ωκεανός, κορμοί δέντρων που έμοιαζαν με ψυχρούς  ουρανοξύστες ,πέτρες στο έδαφος που θύμιζαν διάσπαρτους μετεωρίτες. Φως, χρώματα, ερεθίσματα ξανά στο προσκήνιο. Όλα έμοιαζαν να είναι στη θέση τους αλλά έδιναν την εντύπωση ότι δε χώραγαν πουθενά. Είχε καταφέρει να δραπετεύσει από ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον για να νιώθει πάλι αταίριαστος  ξαφνικά στην απεραντοσύνη του δικού του κόσμου. Το σώμα του  μικρό ακόμα, στις διαστάσεις της σελίδας 34. Τίποτα δεν ήταν στα μέτρα του, μόνο ο φόβος της καινούργιας πραγματικότητας  και η ανάγκη για άμεση προσαρμογή.
Μάζεψε όλη του τη δύναμη και το κουράγιο και έσυρε το σημειωματάριο μέχρι τον πρώτο κοντινό πάσσαλο. Σχεδόν αγκομαχώντας  το έστησε σα σκηνή. Για άλλη μια φορά θα γινόταν το σπίτι του, το καταφύγιό του, η φωλιά του. Χωρίς να ξέρει πλέον αν έχει παγιδευτεί ή αν έχει απελευθερωθεί . Χωρίς να ξέρει αν πρέπει να γελάσει δυνατά ή αν πρέπει να αφεθεί σε δάκρυα απόγνωσης. Έχοντας να λύσει ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα αστροφυσικής και όχι μόνο κρατώντας σημειώσεις με μαθηματικούς τύπους και μουντζούρες. Καλά κρυμμένος στον εαυτό του με μια διαύγεια πρωτοφανή. Χάζεψε αχόρταγα το τοπίο. Έβγαλε το σακάκι του και πήγε να βουτήξει προσεκτικά στα νερά της λίμνης. Όλα καινούργια. Όλα καθαρά. Όλα έτοιμα να τα μάθει από την αρχή.