Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα sea. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα sea. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 1 Ιουνίου 2019

ΤΟ ΚΥΜΑ - II/III - ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ


Αποφάσισε να βγει ξημερώματα στη στεριά να τον ψάξει. Υπολόγιζε στο πρώτο φως και στην ησυχία που θα επικρατούσε στην πόλη. Φυσικά και δεν είχε την παραμικρή ιδέα από πού να ξεκινήσει. Δεν είχε κανένα στοιχείο για να τη βοηθήσει. Δεν ήξερε το όνομά του, τη διεύθυνσή του, αν δούλευε κάπου και αν αυτό το κάπου ήταν μέσα στην πόλη ή στα προάστια. Το μόνο που θα μπορούσε να αναγνωρίσει ήταν το κορμί του και η φωνή του, αλλά αυτό δεν ήταν και πολύ δυνατή πληροφορία, γνωρίζοντας ότι η Καλαμαία είχε πολλούς κατοίκους. Δεν την πτοούσε τίποτα όμως. Η λαχτάρα της για να τον βρει ήταν τεράστια.
Τα πρώτα κύματα βγήκαν με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Δειλά, στην αρχή, πλημμύρισε η παραλία και πήρε τον ανηφορικό δρόμο προς την κεντρική πλατεία. Ήξερε τη δύναμή της αλλά ένιωθε κυριολεκτικά έξω από τα νερά της, εντελώς εκτεθειμένη. Τρύπωσε στα πρώτα σπίτια ψάχνοντας με τα αλμυρά, υγρά άκρα της το γνώριμό του σώμα. Οι πρώτες κραυγές αγωνίας ακούστηκαν. Είχε ξανακούσει αντίστοιχες φωνές όταν γονείς ούρλιαζαν για τα μικρά τους που είχαν κολυμπήσει πιο ανοιχτά από όσο επέτρεπαν. Τις ένιωθε τις φωνές αυτές και πάντα τα προστάτευε. Με τα κύματά της απαλά τα έβγαζε προς τα έξω. Τώρα δεν μπορούσε όμως να συγκρατήσει τη δική της αγωνία παρόλο που καταλάβαινε ότι ο εγωισμός της θα έφερνε μόνο πόνο. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις της. Έψαχνε νευρικά και βιαστικά. Τα κύματά της όλο και μεγάλωναν, οι άνθρωποι σκαρφάλωναν στις στέγες των σπιτιών τους για να σωθούν, άλλοι είχαν παρασυρθεί στον ορμητικό χείμαρρο που ρουφούσε τα πάντα, δέντρα, αυτοκίνητα, ποδήλατα, αδέσποτες γάτες και σκύλους, μια τρομακτική βουή από τη βιβλική καταστροφή, εκείνος δεν ήταν πουθενά, ο εκνευρισμός της όλο και μεγάλωνε.

Το ψάξιμο δεν κράτησε πολύ. Αφού έπνιξε τόσους ανθρώπους και πλημμύρισε την πόλη, πήρε μανιασμένα το δρόμο του γυρισμού. Ήταν ταπεινωμένη και απογοητευμένη. Είχε υποκύψει σε ένα καπρίτσιο και είχε προκαλέσει ανεπανόρθωτο κακό. Για ώρα τα κύματά της ήταν αναστατωμένα με αυτές τις σκέψεις μέχρι που κόπασαν από την κούραση. Γαληνεμένα τα νερά της λες και ήταν μια Κυριακή πρωί. Κλάματα και κραυγές ακούγονταν από μακριά. Το τοπίο δε θύμιζε σε τίποτα την ειδυλλιακή παραλιακή λουτρόπολη που υπήρξε η Καλαμαία. Ήξερε ότι δε θα της το συγχωρούσαν οι άνθρωποι. Τους είχε δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο και τώρα δεν ήξερε πώς να το διορθώσει ή αν ήθελε να το διορθώσει. Πόνταρε στο χρόνο που λειαίνει όλες τις γωνίες. Ο ήλιος είχε αρχίσει να καίει. Ένιωθε το ίδιο μούδιασμα που ένιωθαν κι όσοι είχαν επιζήσει. Δεν είχε αποφασίσει την επόμενή της κίνηση.

THE WAVE - II/III - AT THE SHORE


The sea decided to go out and look for him at dawn. She counted on the light and the silence that would prevail in the city. Of course she didn’t have the slightest idea where to start from. She had no clues. She didn’t know his name, his address, if he worked somewhere and if that somewhere was in the city or the suburbs. The only thing that she could recognize was his body and his voice, but that again was not that much of a great help, since Kalamaia had many citizens. Nothing could break her spirit. Her craving to find him was enormous. 
The first waves appeared with the first sun rays. At first, she flooded the beach and she took the uphill road towards the central square. She knew her strength but, at the same time, she felt extremely exposed. She burst into the first homes looking for his familiar body with her salty wet hands. The first cries of agony were heard. She had heard such cries before when parents screamed to their young ones when they had swum deeper into the ocean. She had felt these voices and she always protected the children. She gently pulled them out to the shore with her waves. Now she couldn’t restrain her anxiety even though she understood her ego would bring only pain. It was beyond her control. She searched nervously and hastily. Her waves grew bigger, people climbed on the roofs of their houses to save themselves, others were pulled into the fast flowing torrent engulfing everything from trees, cars and bicycles to stray cats and dogs, a horrifying noise from that biblical disaster. He was nowhere in sight. 

The search did not last long. After she drowned so many people and flooded the city, she furiously took the way back home. She was humiliated and disappointed. She had succumbed to a whim and had caused irreparable damage. Her waves were upset with these thoughts until they started to cool off from the weariness. Her calm water was now just like Sunday morning. You could hear cries and screams from afar. The scenery didn’t resemble the idyllic seaside resort that Kalamaia used to be. She knew that people would never forgive her. She had shown her harshest face and now she just didn’t know how to make amends or whether she even wanted to. She would bet on the famous quote about the time that smoothed out all the angles. The sun was burning. She felt the same numbness with the survivors. She had not decided what her next move would be. 

Τετάρτη 1 Μαΐου 2019

ΤΟ ΚΥΜΑ - I/III - ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΟΡΜΙ

Ήταν το δεύτερο καλοκαίρι που κόντευε να τελειώσει και δεν είχε φανεί. Σύμφωνα με το δικό της τρόπο μέτρησης έμεναν λιγότερο από δώδεκα μέρες για να κλείσει ο κύκλος με τον καυτό ήλιο που ένιωθε ανελέητα κάθε μέρα πάνω της. Δεν της πολυάρεσε αυτή η εποχή για να είναι απόλυτα ειλικρινής. Δεν άντεχε τον κόσμο που δεχόταν κάθε μέρα και δεν την άφηνε ήσυχη ούτε λεπτό. Έπρεπε να έχει τα μάτια της δεκατέσσερα για τις ανάγκες και τις επιθυμίες όσων έρχονταν να την επισκεφτούν. Έπρεπε να τους προσέχει, να παίζει μαζί τους αλλά και να ξέρει πότε να τους αφήνει να ηρεμούν και να είναι διακριτική. Σίγουρα όμως παρατηρούσε τον καθένα ξεχωριστά και προσπαθούσε να προλάβει τυχόν απροσεξίες τους και λάθη που μπορεί να ήταν μοιραία. Αυτό της ρουφούσε όλη την ενέργεια. Δεν είχε καθόλου χρόνο για την ίδια παρά μόνο όταν έπεφτε ο ήλιος και χαλάρωνε λίγο η κίνηση. Και φυσικά αυτό το έκανε από τότε που θυμόταν τον εαυτό της. Τα καλοκαίρια τα ζούσε πάντα με τρομερή ένταση. 
Όταν είχε έρθει εκείνος για πρώτη φορά κοντά της τον προηγούμενο Ιούνιο, θυμόταν ότι είχε νιώσει μεγάλη ταραχή. Δεν ήταν τόσο η εικόνα του ή το σώμα του, που το έβλεπε σχεδόν γυμνό κάθε μέρα, αλλά η φωνή του που την έκανε να τον ξεχωρίσει. Σε κάθε του επίσκεψη τραγουδούσε χαμηλόφωνα, κάτι που δεν το είχε βιώσει ξανά. Ερχόταν συνήθως νωρίς το πρωί και, όσο καθόταν κοντά της, δε σταματούσε να μουρμουράει άγνωστά της στιχάκια. Ήταν αυτή η χροιά που έδειχνε έναν άνθρωπο ήρεμο και γαληνεμένο και την έκαναν να χαλαρώνει κι αυτή μαζί του. Κι όσες μέρες ερχόταν κοντά της, πάντα της τραγουδούσε. Κι εκείνη πάντα τον φρόντιζε λίγο παραπάνω ή διάλεγε να παίξει με τα κύματά της λίγο παραπάνω γιατί με τον καιρό πίστευε ότι τραγουδάει μόνο για εκείνη. Και το πρώτο καλοκαίρι πέρασε από πάνω της κι ούτε που το κατάλαβε. Μόλις ερχόταν εκείνος, έχανε τη συνέπεια που είχε και τη σοβαρότητα και αφηνόταν τελείως. Αρκετές φορές είχαν κινδυνέψει μικρά παιδάκια από δική της απροσεξία αλλά, ευτυχώς την τελευταία στιγμή, κατάφερνε να τα μπαλώσει και να επαναφέρει την τάξη.  

Όταν δε φάνηκε πέρυσι , στενοχωρήθηκε αφάνταστα αλλά ήλπιζε στο επόμενο καλοκαίρι. Τώρα όμως κι αυτό θα έφευγε και ένιωσε ένα τσίμπημα, ένα αίσθημα ότι πρέπει να δράσει, κάτι να κάνει για να τον βρει. Ήθελε να τον ακούσει ξανά. Ήθελε εκείνη την τόσο αναζωογονητική, μετά από τόσους αιώνες, παρουσία του. Ήθελε να παίξει και να παραδεχτεί ότι, ναι, τον σκεφτόταν και τον είχε ερωτευτεί. Από πού όμως έπρεπε να ξεκινήσει, ολόκληρη θάλασσα, το ψάξιμο;

THE WAVE - I/III - LOOKING FOR THE BODY

It was the second summer that was about to end and he had not shown up. According to her counting method it was less than twelve days left for the circle to close with that hot sun mercilessly on her. To be completely honest, she didn’t like this season. She couldn’t stand the crowds she received every day that didn’t leave her alone for a second. She had to be extra careful with their needs and wishes. She had to take care of them, play with them but also be discreet and leave them alone to calm. But she certainly watched each one separately and tried to prevent any inconsistencies or mistakes that could become fatal. This actually sucked all of her energy. She had no time for herself till the sun had set and the things cooled off a bit. And of course, she did all of this ever since she remembered. The summers were always of great tension for her. 
When he first came last June, his presence made a big impact on her. It was not his shape or his body, which she saw almost naked every day, but his voice that made him stand out. He would sing softly every time, something that she had not experienced before. He would usually come early in the morning and, while he was with her, he would not stop quietly murmuring unknown to her lyrics. It was this vocal tone that showed a peaceful and calm person that made her feel calm as well. And she always took care of him a little bit more and chose to play with her waves more and, as time went by, she believed that he was singing only for her. And the first summer passed and she didn’t even notice it. The minute he arrived she let go of her consistency and became extra carefree. Small children had been in danger several times due to her negligence but she would restore the order the very last minute. 

When he didn’t show up last year, she was really upset but she hoped he would show up the following summer. But now that this summer was about to end, she felt a sting, she felt that she should do something, go out and find him. She wanted to hear him again. She wanted that refreshing, after so many centuries, presence of his. She wanted to play and admit that, oh yes, she was thinking about him and she was in love. But the question was where would she, the sea herself, begin the searching from?

Τρίτη 1 Μαρτίου 2016

ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ

«Μη φοβηθείς, θα υπάρχει πάντα ένα φως», άκουσε την ταραγμένη φωνή της μητέρας της και μετά ένιωσε τη βαλίτσα να κλείνει. Όντως, το φως έμπαινε από τη μικρή τρύπα που υπήρχε πάνω δεξιά, κοντά στο φθαρμένο λουρί που την συγκρατούσε. Αν τέντωνε το κεφάλι της ίσως μπορούσε να δει τι γινόταν εκεί έξω. Προς τα παρόν, προσπαθούσε να τιθασεύσει τα δάκρυά της πάνω στη χοντρή  ζακέτα που της είχαν φορέσει. Ήταν ένα μικρό κορίτσι σε μια βαλίτσα που ετοιμαζόταν να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι. 
Οι γονείς της ετοίμασαν τη βαλίτσα του παππού με κάποια από τα πράγματά της. Έβαλαν στις γωνίες  την αγαπημένη της κούκλα, που την έβαζε κρυφά στην τσάντα του σχολείου και την είχε πάντα μαζί της και τις φωτογραφίες που είχαν τραβήξει από τα προπέρσινα της γενέθλια στον κήπο. Είχε έρθει κι η θεία Σάιμα με τον ξάδερφό της Τζοράμ και έπαιζαν όλο το απόγευμα. Τη θυμόταν αυτή τη μέρα και στη φωτογραφία φαίνεται αναψοκοκκινισμένη από το κυνηγητό. Οι μεγάλοι έπιναν λεμονάδα και μιλούσαν σε πηγαδάκια και εκείνη έτρεχε με τις φίλες της και τα ξαδέρφια της. Φαινόταν  ξέγνοιαστη και μάλλον ευτυχισμένη. Στο κέντρο της βαλίτσας υπήρχε ένα κενό. Σε αυτό θα κουλουριαζόταν, σα μικρή γάτα, και θα έμενε όσο κρατούσε το ταξίδι, μαζί με το παγουράκι της γεμάτο νερό και ένα σακουλάκι αμαμούλ  με χουρμάδες. Της είχε υποσχεθεί ο πατέρας της ότι μόνο εκείνος θα κρατούσε τη βαλίτσα.
«Μα πού θα πάμε;» είχε ρωτήσει τρομαγμένη.
«Πρέπει να φύγουμε γιατί εδώ πλέον δεν είμαστε ασφαλείς. Τις νύχτες όταν έρχεσαι και τρυπώνεις στο κρεβάτι μας γιατί ακούς τα κανόνια, όπως τα λες,  τρέμεις σαν το φύλλο. Πρέπει να κάνουμε ένα  ταξίδι και, όταν περάσουμε  μια μεγάλη θάλασσα, τότε θα σταματήσεις να φοβάσαι», της είπε ο πατέρας της. 
«Μα γιατί πρέπει να είμαι στη βαλίτσα;» αναρωτήθηκε με παράπονο.
«Θέλω να κάνεις εσύ το δικό σου ταξίδι και όταν περάσουμε τη θάλασσα θα μου το διηγηθείς. Ίσως μια μέρα σου πούμε και εμείς το δικό μας».
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν εκείνο το πρωί, μόλις που είχε αρχίσει να χαράζει. Τρύπωσε στη βαλίτσα και αφέθηκε στη μεταφορά της, νιώθοντας τη σιγουριά του πατρικού της χεριού στο χερούλι. Το φως έμπαινε και σκόρπιζε τη ζέστη και μια νότα αισιοδοξίας ότι όλα θα πάνε καλά. Ήταν σαν να βρίσκεται στην κοιλιά ενός περίεργου κήτους που τρανταζόταν και έφερνε αλλοιωμένους όλους τους ήχους. Η μικρή, εγκλωβισμένη σε εκείνη την πρωτόγνωρη μήτρα ενός άλλου δούρειου ίππου, αγκαλιά με την κούκλα της, προσπαθούσε να αφουγκραστεί τον έξω κόσμο. Αφουγκραζόταν τα βήματα του πατέρα της πάνω στο δρόμο, πάνω στις πέτρες και στα χώματα. Κουβέντες όπως: «Πρόσεχε εδώ, είναι απότομα», ή « θα σταματήσουμε σε λίγο, όχι εδώ», ήταν και οι μόνες που άκουγε.Το βήμα στην αρχή ήταν ζωηρό, γεμάτο ενέργεια. Όσο το φως έγερνε, όπως και η μέρα, έτσι έγερνε και το βήμα. Γινόταν αργό και βάραινε. Οι γονείς της περπατούσαν και την οδηγούσαν έξω από το παιδικό της δωμάτιο, έξω από την πόλη της και τον κόσμο της αθόρυβα, ήσυχα, αλλά με μια ένταση εκκωφαντική.  Όσο κι αν ήθελε να δει τι γίνεται έξω, δεν κατάφερνε να τεντώσει το κεφάλι της σε τόσο περιορισμένο χώρο.  Το περιεχόμενο της βαλίτσας ήταν ο μικρόκοσμός της. 
Το δικό της ταξίδι ήταν μοναχικό αλλά ήδη είχε διανύσει με το δικό της τρόπο πολλά χιλιόμετρα. Κρατώντας σφιχτά την κούκλα της, πέρασε από ένα τσίρκο και ελευθέρωσε τους αλυσοδεμένους ελέφαντες. Την πήραν στη ράχη τους και την οδήγησαν στο σπίτι τους, στα βάθη του μαγεμένου δάσους και τη βοήθησαν να σκαρφαλώσει στα δέντρα. Θα ενθουσιαζόταν ο πατέρας της με τις περιπέτειές  της  μόλις τελείωνε το ταξίδι τους. Ο ήλιος χάθηκε και το κρύο έμπαινε από το άνοιγμα. Το βήμα του πατέρα της γινόταν όλο και πιο αργό. Και το δικό της όμως τώρα είχε χάσει την ενέργειά του. Ο άνεμος τη χτυπούσε στο πρόσωπο καθώς περπατούσε στο χιονισμένο βουνό στη δίνη της  χιονοθύελλας. Έπρεπε να μη μείνει πίσω γιατί οι υπόλοιποι ορειβάτες ήταν πολύ πιο μπροστά και δεν ήθελε να χαθεί με την κούκλα της στο λευκό τρομακτικό τοπίο. Μεγάλη αγωνία περνούσε αλλά ήταν σίγουρη ότι θα τα κατάφερνε. Ο ταραγμένος ύπνος της μπέρδεψε περισσότερο τα πράγματα γιατί βρέθηκε ξαφνικά στο βυθό μιας λίμνης, κολυμπώντας με μια παρέα χρυσόψαρα με τεράστιες ουρές που μπλέκονταν στα μαλλιά της και γαργαλούσαν τη μύτη της. Το φως ερχόταν και έφευγε. Ο πατέρας της κρατούσε σταθερά τη βαλίτσα και περπατούσε αποφασιστικά στο δικό του μονοπάτι προς έναν καινούργιο κόσμο. Κάποιες φορές άκουγε τη φωνή της μητέρας της να της μιλάει τρυφερά. Ο χρόνος είχε πάρει άλλη διάσταση. Ξεδίπλωνε και τυλιγόταν πάλι στα χέρια της, όπως εκείνο το παιχνίδι ελατήριο, που την ξετρέλαινε όταν ήταν ακόμα πιο μικρή. 
Κατάλαβε ότι το ταξίδι έφτανε στο τέλος του, όταν ένιωσε να λικνίζεται με τη θάλασσα. Με ανακούφιση αγκάλιασε σφιχτά την κούκλα της και αφέθηκε στην παλινδρομική κίνηση του νερού, που  πάντα έχει τον τρόπο να επιβάλλεται στην αγριάδα και στους φόβους. Ήθελε τόσο πολύ να δει τους γονείς της! Αυτή τη φορά ήθελε να περπατήσουν παρέα το μονοπάτι στο καινούργιο. Ο ύπνος πρέπει να ήρθε, γαλήνιος αυτή τη φορά.

Τα  νύχια της χώθηκαν στο δέρμα της κούκλας καθώς  το νανούρισμα  της θάλασσας άρχισε να γίνεται όλο και πιο άγριο με τα πρώτα νερά να τρυπώνουν στη βαλίτσα. Ήταν σίγουρη ότι ο πατέρας της θα της άνοιγε και θα την έπαιρνε αγκαλιά να μη φοβάται. Όμως, δεν το έκανε. Πανικοβλήθηκε. Τα νερά συνέχιζαν να μπαίνουν με τρομακτική ταχύτητα. Η θάλασσα αγρίευε. Σκοτάδι και νερό παντού. Άρχισε να ουρλιάζει. Δεν μπορεί, κάποιος θα την άκουγε να της ανοίξει. Με τα μικρά της χέρια άρχισε να χτυπάει τα τοιχώματα για να μπορέσει να ελευθερωθεί. Η βαλίτσα γέμιζε νερά και απόγνωση. Όχι, δεν μπορούσε να την ανοίξει. Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή. Τι είχε συμβεί; Πού ήταν οι γονείς της; Το ταξίδι σταματούσε απότομα εδώ; Tης υποσχέθηκαν έναν καινούργιο κόσμο  μετά τη μεγάλη θάλασσα. Δεν υπάρχει τίποτα λοιπόν; Έκλεισε τα μάτια της και, λίγο πριν τα νερά γεμίσουν τα ρουθούνια της, είδε από τη χαραμάδα της βαλίτσας το τεράστιο κήτος να πλησιάζει. Το αναγνώρισε. Είχε βρεθεί στην κοιλιά του ξανά.  Ίσως το ταξίδι της να άρχιζε πάλι από την αρχή.

THE LIGHT IN THE SUITCASE


“Don’t be scared, there will always be a light”, she heard her worried mother’s voice and then she felt the suitcase closing. Indeed, the light entered from the small hole at the upper right corner, near the worn leash that held it together. If she stretched her head, she might be able to take a look at what was going on out there. At the moment, she tried to hold her tears on the thick cardigan that her parents had put her on. She was a small girl in a suitcase, who was about to make a long journey. 
Her parents prepared grandpa’s suitcase with some of her stuff. They put in the corners her favorite doll, which she secretly hid in the school bag and had it always with her and the photos from her birthday in the garden two years ago.  Her aunt Shayma had come with her cousin Joram and they played together all the afternoon. She remembered that day and in the photo she looked flushed from running. The grown-ups were drinking lemonade and were small talking and she was running with her friends and cousins. She looked carefree and rather happy. In the center of the suitcase there was an empty space. She would squirm there, like a small cat, and would stay there for as long the journey lasted, along with her flask full of water and a bag of ma’amoul with dates. Her father had promised her that he would be the only one to carry the suitcase.
“But where are we going?” she asked in big fear. 
“We have to leave because we are no longer safe here. When you come and sneak into our bed at night because you hear the cannons, as you call them, you tremble like a leaf. We have to make a journey and when we cross a big sea, then you will stop being afraid” her father told her. 
“But why should I be in the suitcase?” she complained.
“I want you to make your own journey and when we cross the sea, you will tell me all about it. Maybe one day, we will tell you about ours.” 
So, they started their journey that day, at the crack of dawn. She sneaked in the suitcase and let herself be carried away, feeling the safety of her father’s hand on the handle. Light entered and scattered warmth and a sense of optimism. It was as if she was in the belly of a strange sea monster that shook up and brought all sounds distorted. The girl, trapped in that new womb of another Trojan horse, she tried to listen to the outside world as she clasped the doll tightly. She listened to her father’s footsteps on the street and on the stones. Words like: “Be careful, the road is steep here”, or “We will stop in a while, not here”, were the only ones she heard. At first, his step was vivid, full of energy. As the light was fading out, like the day, so did his step. It was slower and heavier. Her parents walked and led her outside her room, out of her city and her world quietly but with a deafening tension. As much as she wanted to see what was going outside, she could not stretch her head in such a limited space. The content of the suitcase was her micro world. 
Her journey was a lonely one but she had already walked many kilometers in her own way. Holding her doll tightly, she passed a circus and freed all the chained elephants. They took her on their back and led her to their homes, at the heart of the enchanted forest and helped her climb the trees. Her father would be thrilled to hear all about her adventures as soon as their journey ended. The sun went down and the cold penetrated the suitcase. Her father’s step was getting slower just like her own. The wind hit her face as she hiked on the snowy mountain in the midst of the blizzard. She should not stay behind because the other climbers were far ahead and she didn’t want to get lost with her doll in that white spooky landscape. She was certain that she would be all right, although she was in great agony. Her troubled sleep got her more confused as she found herself suddenly at the bottom of a lake swimming with a school of goldfish with huge tails entangled in her hair and tickling her nose. The light was coming and leaving. Her father firmly held the suitcase and walked with determination towards a new world. She sometimes heard her mother’s voice speaking to her tenderly. Time had taken a different dimension. It unrolled and rolled back like that slinky, for which she was crazy about, when she was younger. 
She realized that the journey was coming to an end when she swayed with the sea. She tightly hugged her doll with relief and gave herself over to the reciprocating movement of the water that always has a way of imposing itself on the wilderness and fears. She wanted to see her parents so much! This time she wanted to walk with them the path towards the new world. She fell asleep and this time she was calm. 

Her nails stuck in the doll’s skin as the sea’s lullaby became wilder with the first drops sneaking in the suitcase. She was certain that her father would open it up and take her in his arms. But he didn’t. She panicked. Water continued to get in, in great speed. The sea was getting rough. There was darkness and water everywhere. She started screaming. Someone would listen to her and open the suitcase. With her small hands she started knocking on the walls in order to set herself free. The suitcase was filled with water and despair. No, she could not open it. Her heart was beating like a jungle drum. What had happened? Where were her parents? Would the journey abruptly come to its end? They promised her a new world after crossing the sea. She closed her eyes and, just before water filled her nostrils, she saw from the opening of the suitcase the huge sea monster approaching. She recognized it. She was found in its belly before. Perhaps her journey would start all over again. 

Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2016

LESS THAN A PEARL

    Η  Chinatsu τη βοήθησε να φορέσει τη λεπτή λευκή στολή της και τη μάσκα. Το ήξερε ότι θα τα κατάφερνε και μόνη της μια χαρά, αλλά ήθελε να δώσει έναν τόνο επισημότητας. Το πρόσταζε η μέρα. Σήμερα θα ήταν η πρώτη επίσημη βουτιά της Akiko στα παγωμένα νερά του ωκεανού. Θα ακολουθούσε την παράδοση στην οικογένεια, που μόνο γυναίκες δύτες μέτραγε πίσω της, με μοναδικό σκοπό να μαζεύουν μαργαριτάρια. Αυτές έφερναν το ψωμί στο τραπέζι, με αρκετή αλμύρα πάντα. Η εκπαίδευση θα κρατούσε αρκετά χρόνια. Το σώμα θα μάθαινε να αναπνέει από την αρχή, θα μάθαινε τα ρεύματα και τους κινδύνους. Αλλά πάνω από όλα θα μάθαινε να σέβεται τη θάλασσα, αυτό το άλλο θηλυκό, και να την υπακούει. Ακούγοντας την υγρή κι απόκοσμη ανάσα της, θα αφουγκραζόταν και τους δικούς της ταπεινούς ψιθύρους, με υπομονή. Θα μάθαινε τη δουλειά καλά, να πιάνει τα  όστρακα και να τα ρίχνει στο καλάθι που είχε κρεμασμένο στο λαιμό της. Θα την εκτελούσε με ακρίβεια και πειθαρχία.
     Στην ακτή ήταν οι δυο τους, αμίλητες, σοβαρές και φοβισμένες. Η κάθε μια για τους δικούς της λόγους. Η Chinatsu γιατί σε λίγες μέρες θα άγγιζε τα ογδόντα. Η Akiko γιατί σήμερα έκλεινε τα έντεκα. Γιαγιά και εγγονή, ίδιες σαν τις παγωμένες σταγόνες της θάλασσας στην οποία θα ρίχνονταν. Η πιτσιρίκα την περίμενε πώς και πώς αυτήν την πρώτη βουτιά με τη στολή της τόσα χρόνια, αλλά τώρα τα πόδια της έτρεμαν, όσο κι αν προσπαθούσε να το κρύψει. Ερχόταν αντιμέτωπη με έναν άγνωστο κόσμο. Ήταν  τόσο μικρή για κάτι τόσο μεγάλο. Αντιθέτως, η ηλικιωμένη γυναίκα ήταν ταραγμένη γιατί ακριβώς τα ήξερε όλα αυτά. Άλλο ήταν αυτό που έκανε τα δικά της πόδια να τρέμουν. Δεν ήταν ο σκοτεινός βυθός αλλά ο σιωπηλός θάνατος που τον αφουγκραζόταν. Τον ένιωθε να την αγκαλιάζει και το μόνο που έλειπε ήταν να νιώσει τα σφιχτά του χέρια γύρω από το σώμα της. Αυτό τον άγνωστο κόσμο φοβόταν.  

    Χάιδεψε τρυφερά τα χέρια της Akiko και της έκανε νόημα να την ακολουθήσει. Την είχε δασκαλέψει από το σπίτι να την υπακούει τυφλά σήμερα. Να τη μιμείται. Με ένα αχνό χαμόγελο η μία στην άλλη,  χάρισαν τα άνισα κορμιά τους στα παγωμένα νερά. Η Akiko πρόσμενε να βρει το πρώτο της όστρακο, φυσικά, με το μαργαριτάρι σφιχτά μέσα του. Η ανυπομονησία της νεότητας. Η Chinatsu ήθελε απλά να χαρεί τη διαδικασία, να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα. Η αγωνία της ωριμότητας.  Δύο γυναίκες στα βαθιά νερά του χρόνου, προσπαθώντας να βρουν το δικό τους θησαυρό για να κρατήσουν, παίζοντας το αιώνιο παιχνίδι της μοίρας, ανήμερα Πρωτοχρονιάς του σωτήριου έτους 28.

LESS THAN A PEARL

  Chinatsu helped her to wear the thin white uniform and the masc. She knew that she would handle it just fine but she wanted to give an extra tone of formality. It was appropriate for the day. Today would be Akiko’s first official dive into the cold ocean. She would follow the family tradition which had only female divers in order to collect pearls. The women brought the food to the table, salty most of the times. The training would last several years. The body would learn to breath from the start, would learn the currents and the dangers. But most of all, it would learn to respect the other female, the sea, and obey her. Through the sea’s eerie and wet breath, she would listen to her own humble whispers in great patience. She would learn how to do the job, to collect the shells and put them in the basket that was hung around her neck. She would execute it with great precision and discipline.
  The two women stood by the shore. They were silent, stiff and scared. Each one had different reasons. Chinatsu was afraid because she would be eighty years old in a while. Akiko on the other hand was scared because today she turned eleven. A Grandmother and a granddaughter, identical like the frozen drops of the ocean, into which they were about to enter. The little girl, even though she had been longing for that day for so many years, felt her feet tremble, although she tried to hide it. She was about to confront an unknown world. She was too small for something too big. On the contrary, the elderly woman was upset because she knew all about it. Something else made her feet tremble. It was not the dark seabed but the silent death which she felt it approaching. She felt it hug her and the only thing missing was its strong arms around her. This was the world that she was afraid of. 
She tenderly caressed Akiko’s hand and she nodded for the girl to follow her. She had instructed the girl to obey her the minute they left the house, to imitate her. With a fade smile to each other, they gave away their bodies to the freezing sea. Akiko was hoping to find her first shell, of course, with the pearl deep inside. The anticipation of the youth. Chinatsu just wanted to have fun with the process, to get some more time. The agony of the maturity. Two women into the deep waters of time, trying to find their own treasure to keep, were playing the eternal game of fate, on New Year’s Eve, the year 28.


Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

THE LIGHT BLUE BOY



   His name was Andrew. He lived with his parents in the village Miriandela, a small dot on the map, by the shore with no more than 63 inhabitants. They all worked in the sardine canning factory, “The silver sardine”. Everyone, but the elderly Mr. Zakastio, who usually spent the mornings with his walking stick strolling at the beach. Mr. Zakastio was a serious, seventy-five-year-old man, who always wore suspenders all year long. He was his unofficial guardian when his parents were at the factory. Andrew was six years old, he was the only child in the village and this was the summer that changed his life.
    They had moved about a year and a half ago. They had left their old neighborhood, where there were no jobs anymore and came to Miriandela for a while, until things got better and Andrew started school. They would then go back or follow the jobs in a bigger city. The factory sucked all of their energy. They left at dawn from home and they returned late in the afternoon. Mum would prepare the boy’s breakfast and would tenderly kiss him goodbye. His father would do the same, carefully in order not to wake him up, but their perfume and the caresses would always do. He ached for them more than anything else in his day. He would put on his clothes hastily and would follow them to the factory at the edge of the beach. There, he would meet Mr. Zakastio, who was out for the first walk of the day and he would watch out for him as he would play alone with the pebbles. There would be many more walks throughout the day for Mr. Zakastio. There would be a day that excruciatingly looked like the previous one or the one that was about to follow for Andrew. His parents always returned too tired from work. For Andrew, the factory looked like a strange, grey dinosaur that took away his parents each day and his friends from his old neighborhood. It would exhaust them and bring them headaches with the rhythmic hum of its mechanical respiration and the smoke coming out of its chimney. It would swallow the mood for games and the rage would start growing in his tiny heart. 
     Occasionally, small fish approached in various shapes that resembled a trembling vortex. He would have a quick look at them and then throw small pebbles at them and make them go away. It was one of his solitary games while Mr. Zakastio would sit a bit further back and read his newspaper. The fish that approached the shore today though, looked like no other he had seen before. He got scared when he caught a move in the dark water with the corner of his eye, a bulk was approaching almost shyly. As it got closer, Andrew remained speechless out of daze and fear. He had never seen such a large fish before and with such a vivid color. He stared at it without moving. The head, the body and the tail had a blinding light blue color that could hypnotize you. It was phosphorescent underwater and brighter than the blue sky after the storm. The strangest thing though, was its look. Its eyes that popped out from the rest of the body, were staring at him. Yes, he felt that glass eye on him, as if it weighed his strength, as if it penetrated him. He shivered and cold sweat ran into his spine. The huge fish, which was a bit smaller than his own height, blinked and with a sudden turn, disappeared into the open sea. Could it be his imagination? Did the grey sea create shadows and his mind gave birth to imaginary creatures? 
    
His heart was about to explode. He turned around and looked at Mr. Zakastio. The man continued to browse the newspaper with the same indifferent feeling, without having understood the slightest thing. Still, it couldn’t be his imagination. As long as it lasted, everything inside him was upside down. It was the first time in a while that he felt being looked at, that he felt someone else’s gaze penetrate him and dissolve that thick layer of his solitude. 
     He spent the rest of the day thinking about it. This marine creature had haunted him. The boy participated in the worn out afternoon games with his parents and he saw it again in his dreams at night. He wanted to ask them if there were so big fish out there with such a bright color, but something kept him back. They probably wouldn’t believe him and a part of him still wasn’t sure. Lately, he felt isolated and most of the words were in his mind without finding their way out. He really wanted it to be true, a blue fish for company… 
    The next morning he was playing with pebbles by the sea filled with impatience and anxiety. The day was warm and sunny, Mr. Zakastio wiped the drops of sweat with the handkerchief he had in his pocket, browsing the newspaper, and young Andrew just waited to see it again, and no matter how impossible it seemed, it came. The big fish stood still and waved his tail. Andrew got up and approached. The fish didn’t get scared and didn’t move, on the contrary, it looked deep into the boy’s eyes in an almost human way. The boy took off his shoes and stepped into the sea. He made four slow steps not to scary it away and make it run away. No, the fish remained staring at him. Andrew put his hands in the water and stayed frozen still, breathless. The fish, glistering while the rays of light fell into water, swam a bit closer to him. The more it got closer to the boy, the more the boy’s mind got number. A strange feeling that he hadn’t experienced before, it was as if his emotional landscape had been deserted and space was being created for this creature only. No, he was not afraid of it. On the contrary a strange feeling of intimacy was born between them that could not be explained by any laws of logic. They looked each other deep in the eyes and after a while the fish gracefully turned and disappeared in the ocean. Andrew shivered as it left and almost did not believe this sense of promise he had received in his confused mind. He couldn’t explain it to Mr. Zakastio but yes, the big blue fish had spoken to him in a way. Naturally, neither his parents seemed to believe him at lunch when he shared his experience with them. They were condescending but he knew deep down that they hadn’t believed a word. For them, he was a small boy making up stories to kill the boredom he felt with the elderly man overlooking his lonesome games. 
     The following month was apocalyptic and the events from one point on started their canter leaving behind all the logical interpretations. Every day the light blue fish came near the shore and every day Andrew was eagerly waiting for it. He dived with his floaties and swam together. The fish never went deep into the ocean as if it felt how small the boy was. It sometimes let him touch its fins and tail. A strange relationship of mutual trust was born. Mr. Zakastio watched him and never expressed a comment on his new habits. The small boy often wondered: “oh well, doesn’t he see the fish?” He had asked him but the answers he got were not informative. “But yes, of course, I have seen it, but please don’t go any deeper, stay there where I can see you.” Andrew had found a friend, a companion in that creature that didn’t seem to ask anything from him. Their small stroll would last for a while but it was incredibly fulfilling for the boy and as time passed, the bond between them grew stronger. The first numbness of the contact was now transformed into a communication form. No, of course the fish could not speak but there were times when he felt words and saw scattered images in his mind. He had sensed that it was young like him, despite his big size. He had sensed that it lived deep into the ocean and he was almost hurt when he felt a big family behind it. It had a lot of brothers and its flock would soon begin its big journey. When he touched it, he strongly tried to transmit images of his own life. He thought of his mom and dad and how much he missed them during the day, how much he missed his friends and how angry he was with that big, grey factory behind him. He tried to say in his own way that it was the factory’s fault that his parents were always tired and his life had changed so much. He tried to say a lot of things but he wasn’t sure if the fish could sense any of these. 

  
  Everything happened in a day. He woke up that morning and his skin was rough. He saw small silver fish scales on his hands which could not be removed no matter how hard he rubbed them. The boy smiled. He was not afraid at all. He already knew what was about to happen. He wore a long-sleeved blouse for he didn’t want his parents to see. When they came to kiss him, they teased him that he smelled like the sea and that he probably didn’t have a proper shower the day before. At the beach, Mr. Zakastio was always with his newspaper. The boy awkwardly smiled and turned his back at him. He turned and saw the fish coming towards him. He took off his clothes and let his sight fill with the sea. Everything happened so fast. Mr. Zakastio was an old man and he couldn’t run when he saw the blindingly light blue color fill the boy’s body. His eyes, of course could not distinguish the iridescent fish scales that decorated his small body, nor could he understand that the strong smell, like the breath of the ocean, came out of every pore of his and not out of the rough waters that got forceful as if they were waiting for something like this to happen for so long. The small boy dived and followed the fish in the ocean. He had entered without his floaties, he no longer needed them. The sea had become a kind of womb that let his old self go and let the new one evolve. He had deeply craved for that new world of companionship in the depths of the ocean, he had imagined it for so many nights before falling asleep, he had envisioned it in so many of his dreams that now he knew that it was becoming reality. The ocean took his identity and his nature and gave him in return a brave new world to belong to, a large family for him. His eerie transformation happened really fast, he wasn’t sure if he had any second thoughts or questions about his new life but he had a tremendous faith in himself, not really knowing its origin. Maybe he was the first and the last or just another link in a chain of exchanges that had no beginning or ending. It was his last thought when he felt his breath coming out of his gills. He searched for his body but he saw it in the fish opposite him. It wore his clothes, its skin was smooth and its eyes looked at him intensely, like the first day. It had entered his old body and it seemed like it hadn’t got used to its new way of breathing. It skillfully reached the surface of the sea and he heard it take a long breath. Andrew waved his tail and disappeared into the deep, his new home that he had to discover and get ready for the big journey. They never saw him near the beach again. The small boy never spoke after that dive. His parents believed that the dive had caused some kind of damage. The doctors could not find what was wrong with him. They never accused Mr. Zakastio, who never made it on time to prevent the harm. They never understood what exactly happened that morning at the beach. Their son never got in the sea again but he went and gazed it for hours, with his eyes closed, for the rest of the summer. They let him listen to the ocean and communicate with it in a secret language which they could not share with him any more. 

Πέμπτη 2 Ιουλίου 2015

ΤΟ ΣΙΕΛ ΑΓΟΡΙ

      

       
     Το όνομά του ήταν Αντρέας. Ζούσε με τους γονείς του στο χωριό Μιριαντέλα, μια μικρή παραθαλάσσια κουκκίδα στο χάρτη που αριθμούσε όλους κι όλους 63 κατοίκους. Όλοι δούλευαν στο εργοστάσιο κονσερβοποίησης σαρδέλας “The Silver Sardine”. Όλοι, εκτός από τον ηλικιωμένο κύριο Ζακάστιο που συνήθως έκανε βόλτες στην παραλία με το μπαστούνι του τα πρωινά. Ο σοβαρός κύριος Ζακάστιος ήταν γύρω στα εβδομήντα πέντε και φορούσε πάντα τιράντες, χειμώνα – καλοκαίρι. Ήταν ο ανεπίσημος κηδεμόνας του τις ώρες  που οι γονείς του έλειπαν στο εργοστάσιο. Ο Αντρέας ήταν έξι ετών, το μοναδικό παιδί στο χωριό κι αυτό ήταν το καλοκαίρι που του άλλαξε τη ζωή. 
      Είχαν μετακομίσει πριν από ενάμιση χρόνο περίπου. Είχαν αφήσει την παλιά τους γειτονιά όπου δεν είχε  πια δουλειές και ήρθαν στη Μιριαντέλα για λίγο, μέχρι να ορθοποδήσουν και να ξεκινήσει ο Αντρέας σχολείο. Τότε θα γύριζαν πίσω ή θα ακολουθούσαν τις δουλειές σε μια άλλη, μεγαλύτερη πόλη. Το εργοστάσιο όμως  τους ρουφούσε την ενέργεια. Έφευγαν χαράματα από το σπίτι και γυρνούσαν αργά το απόγευμα. Η μαμά θα ετοίμαζε το πρωινό του μικρού και θα τον φιλούσε τρυφερά πριν φύγει. Κι ο πατέρας το ίδιο, προσεκτικά μην τον ξυπνήσουν. Πάντα όμως τον ξυπνούσε το άρωμα τους και τα  χάδια. Τα λαχταρούσε όσο τίποτα άλλο μες στην ημέρα του. Θα ντυνόταν βιαστικά και θα τους ακολουθούσε μέχρι το εργοστάσιο, στην άκρη της παραλίας. Εκεί θα συναντούσε τον κύριο Ζακάστιο που θα είχε βγει για τον πρώτο περίπατο της ημέρας και θα τον πρόσεχε καθώς έπαιζε μόνος του με τα βότσαλα. Για τον κύριο Ζακάστιο θα ακολουθούσαν αρκετοί περίπατοι μες στην ημέρα. Για τον Αντρέα θα ακολουθούσε μια μέρα που έμοιαζε βασανιστικά με την προηγούμενη αλλά και με την επόμενη που θα ερχόταν. Οι γονείς του γύριζαν πάντα πολύ κουρασμένοι από τη δουλειά. Για τον Αντρέα το εργοστάσιο έμοιαζε με έναν παράξενο, γκρίζο δεινόσαυρο που του στερούσε τους γονείς του κάθε μέρα αλλά και τους φίλους του από την παλιά του γειτονιά. Τους εξαντλούσε και τους προκαλούσε πονοκεφάλους με το ρυθμικό βουητό της  μηχανικής του αναπνοής και τον καπνό που έβγαινε από τα φουγάρα του. Κατάπινε την όρεξη για παιχνίδι και η οργή άρχιζε και θέριευε μέσα στην τόση δα καρδιά του. 
      Κατά καιρούς μικρά ψάρια πλησίαζαν σε περίεργους σχηματισμούς που θύμιζαν αλαφιασμένη δίνη. Θα τα χάζευε για λίγο και μετά θα τους έριχνε μικρά βοτσαλάκια και θα έφευγαν μακριά. Ήταν ένα από τα μοναχικά του παιχνίδια όσο ο κύριος Ζακάστιος καθόταν λίγο πιο πίσω του και διάβαζε την εφημερίδα του. Αυτό το ψάρι όμως που πλησίαζε σήμερα τα ρηχά δεν έμοιαζε με κανένα άλλο που είχε ξαναδεί. Τρόμαξε καθώς διέκρινε μια κίνηση μέσα στα σκοτεινά νερά με την άκρη του ματιού του, ένας όγκος τον πλησίαζε σχεδόν δειλά. Όσο πλησίαζε, ο Αντρέας σαν να έχασε τη φωνή του από το σάστισμα και το φόβο. Δεν είχε ξαναδεί ποτέ τόσο μεγάλο ψάρι και ποτέ με τόσο έντονο χρώμα. Το κοίταζε ασάλευτος. Το κεφάλι του, το σώμα του και  η ουρά του είχαν ένα εκτυφλωτικό σιέλ χρώμα που μπορούσε να σε υπνωτίσει. Φωσφόριζε στα νερά και ήταν πιο έντονο από την πιο γαλανό ουρανό μετά από μια καταιγίδα. Το πιο περίεργο όμως ήταν η ματιά του. Τα μάτια του που εξείχαν από το υπόλοιπο σώμα τον περιεργάζονταν. Ναι, ένιωσε αυτό το γυάλινο βλέμμα πάνω του, λες και ζύγιζε τις δυνάμεις του, σαν να τον διαπερνούσε. Ανατρίχιασε και ένα ρίγος παγωμένου ιδρώτα έτρεξε στη σπονδυλική του στήλη. Το τεράστιο ψάρι, που ήταν λίγο μικρότερο από το δικό του μπόι, ανοιγόκλεισε τα μάτια αυτά και σε αντίθεση με το νωχελικό του ερχομό, εξαφανίστηκε με μια γρήγορη στροφή προς τα ανοιχτά. Μήπως το είχε βγάλει από το μυαλό του; Μήπως η γκρίζα θάλασσα έφτιαχνε σκιές και το δικό του μυαλό έβλεπε φανταστικά όντα; 
    
   Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. Γύρισε και κοίταξε τον κύριο Ζακάστιο. Συνέχιζε με την ίδια αδιάφορη αίσθηση να φυλλομετράει την εφημερίδα του, χωρίς να έχει αντιληφθεί το παραμικρό. Κι όμως, δεν μπορεί να ήταν η φαντασία του. Για όσο κράτησε αυτή η στιγμή, όλα μέσα του είχαν ανακατευτεί. Ήταν η πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό που ένιωσε να τον κοιτάζουν, να τρυπώνει μέσα του το βλέμμα κάποιου και να διαλύει αυτό το τόσο πυκνό στρώμα της μοναξιάς του. 
     Όλη τη μέρα το σκεφτόταν. Αυτό το θαλάσσιο πλάσμα είχε στοιχειώσει τη σκέψη του. Συμμετείχε στα έτσι κι αλλιώς ξεθυμασμένα, απογευματινά παιχνίδια με τους γονείς του και το είδε πάλι στον ύπνο του εκείνη τη νύχτα. Ήθελε να τους ρωτήσει αν υπάρχουν τόσο μεγάλα ψάρια και με τέτοιο εκτυφλωτικό χρώμα αλλά κάτι τον κράτησε. Το πιο πιθανό ήταν να μην τον πίστευαν έτσι κι αλλιώς και ένα μέρος του δεν ήταν ακόμα σίγουρος. Τον τελευταίο καιρό είχε κλειστεί στον εαυτό του και οι περισσότερες λέξεις πάντα βρίσκονταν μέσα στο κεφάλι του χωρίς να βρίσκουν τις περισσότερες φορές το δρόμο για να βγουν. Αλλά θα ήθελε πολύ να ήταν αλήθεια, για φαντάσου ένα μπλε ψάρι για παρέα…
  
  Το επόμενο πρωινό έπαιζε με τα βότσαλα με φοβερή ανυπομονησία και νευρικότητα. Η μέρα ήταν ζεστή και ηλιόλουστη, ο κύριος Ζακάστιος σκούπιζε τις σταγόνες του ιδρώτα με το μαντήλι που είχε στην τσέπη του, καθώς φυλλομετρούσε την εφημερίδα του, και ο μικρός Αντρέας απλά περίμενε να το ξαναδεί. Κι όσο κι αν του φαινόταν τόσο απίθανο να συμβεί, ήρθε. Το μεγάλο ψάρι κοντοστάθηκε κι έμεινε να κουνάει την ουρά του. Ο Αντρέας σηκώθηκε και πλησίασε. Το ψάρι δε φοβήθηκε και δεν κουνήθηκε καθόλου από τη θέση του, το αντίθετο μάλιστα, τον κοίταζε βαθιά στα μάτια με έναν τόσο ανθρώπινο τρόπο σχεδόν. Ο μικρός έβγαλε τα παπούτσια του και μπήκε στη θάλασσα. Έκανε τέσσερα αργά βήματα για να μη το τρομάξει και φύγει. Όχι, το σιέλ ψάρι παρέμεινε να τον  περιεργάζεται. Ο Αντρέας έβαλε τα χέρια του στο νερό και έμεινε παγωμένος στη θέση του με κομμένη την ανάσα. Το ψάρι, που γυάλιζε περισσότερο καθώς έπεφταν οι  αχτίνες του ήλιου στον νερό, κολύμπησε λίγο ακόμα προς το μέρος του. Όσο πλησίαζε το παιδί, τόσο το μυαλό του μικρού σαν να μούδιαζε, σαν να πάγωνε. Ένα περίεργο συναίσθημα που δεν είχε βιώσει ξανά, σαν να είχε ερημώσει όλο το συναισθηματικό του τοπίο και δημιουργούσε χώρο μόνο για αυτό το παράξενο πλάσμα. Όχι, δεν το φοβόταν, του έβγαζε μια περίεργη οικειότητα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με κανέναν νόμο της λογικής. Κοιτάζονταν βαθιά στα μάτια και μετά από λίγο το ψάρι έκανε μια μεταβολή όλο χάρη και χάθηκε στα ανοιχτά. Ο Αντρέας ανατρίχιασε καθώς έφευγε από κοντά του και σχεδόν δεν πίστευε σε αυτήν την αίσθηση της υπόσχεσης που είχε εισπράξει μέσα στο μπερδεμένο του μυαλό. Δεν μπορούσε να το εξηγήσει στον κύριο Ζακάστιο αλλά ναι, το μεγάλο μπλε ψάρι του είχε μιλήσει με κάποιο τρόπο. Όπως ήταν φυσικό, ούτε οι γονείς του φάνηκαν να τον πιστεύουν στο τραπέζι όταν μοιράστηκε μαζί τους την εμπειρία του. Υπήρξαν συγκαταβατικοί αλλά καταλάβαινε ότι δεν είχαν πιστέψει λέξη. Ήταν για αυτούς ένα αγοράκι που έφτιαχνε ιστορίες για να σκοτώσει την πλήξη του με τον ηλικιωμένο κύριο που τον επιβλέπει στα μοναχικά του παιχνίδια. 
     Ο μήνας που κύλησε υπήρξε αποκαλυπτικός και τα γεγονότα από ένα σημείο και μετά άρχισαν τον καλπασμό τους αφήνοντας πίσω τις λογικές ερμηνείες. Κάθε μέρα το σιέλ ψάρι ερχόταν κοντά στη στεριά και κάθε μέρα ο Αντρέας το περίμενε με λαχτάρα. Βουτούσε με τα μπρατσάκια του και κολυμπούσαν παρέα. Το ψάρι σαν να ένιωθε το πόσο μικρός ήταν και δεν ανοιγόταν. Τον άφηνε να του αγγίζει τα πτερύγια και την ουρά καμιά φορά. Μια περίεργη σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης είχε γεννηθεί. Ο κύριος Ζακάστιος τον παρακολουθούσε και δεν είχε εκφράσει ποτέ κανένα σχόλιο για τις καινούργιες ασχολίες του μικρού. Πολλές φορές αναρωτιόταν ο μικρός “μα καλά, δεν το βλέπει το ψάρι;”. Τον είχε ρωτήσει για αυτό σχετικά αλλά οι απαντήσεις που έπαιρνε δεν ήταν κατατοπιστικές. “Μα ναι φυσικά, το έχω δει, μην πας πιο βαθιά όμως, να σε βλέπω.” Ο Αντρέας είχε βρει έναν φίλο, ένα σύντροφο σε αυτό το πλάσμα που δε φαινόταν να ζητάει τίποτα από αυτόν. Η μικρή τους βόλτα θα διαρκούσε λίγο αλλά τον γέμιζε απίστευτα και όσο περνούσε ο καιρός άρχισε να δένεται με τον καινούργιο του σύντροφο. Το πρώτο μούδιασμα που του είχε προκαλέσει η επαφή τους τώρα είχε αρχίσει να γίνεται ένα είδος επικοινωνίας. Όχι, φυσικά το ψάρι δεν μπορούσε να μιλήσει αλλά πολλές φορές ένιωθε λόγια στο μυαλό του και έβλεπε σκόρπιες εικόνες. Είχε αισθανθεί ότι ήταν κι αυτό μικρό όπως ήταν κι αυτός, παρά το μεγάλο του μέγεθος που ξεγελούσε. Είχε αισθανθεί ότι ζούσε βαθιά στον ωκεανό και σχεδόν είχε πονέσει όταν είχε νιώσει μια τεράστια οικογένεια πίσω του. Είχε πολλά αδέρφια και το κοπάδι του σε λίγο θα ξεκινούσε το μεγάλο του ταξίδι. Όταν το άγγιζε, προσπαθούσε να σκεφτεί έντονα εικόνες από τη δική του ζωή για να του τις μεταφέρει. Σκεφτόταν τη μαμά του και τον μπαμπά του και το πόσο του έλειπαν μες στην ημέρα, το πόσο του έλειπαν οι φίλοι του και πόσο θυμωμένος ήταν με αυτό το μεγάλο γκρίζο εργοστάσιο που έβλεπε πίσω του. Προσπαθούσε να του πει με το δικό του τρόπο ότι αυτό έφταιγε που ήταν πάντα κουρασμένοι οι δικοί του και είχε αλλάξει τόσο πολύ τη ζωή του. Προσπαθούσε να του πει πολλά που όμως δεν ήξερε αν τα ένιωθε, αν τα καταλάβαινε, αν τα συναισθανόταν όπως εκείνος.
     Όλα έγιναν σε μια μέρα. Ξύπνησε εκείνο το πρωί και το δέρμα του ήταν σκληρό. Στα χέρια του είδε μικρά ασημένια λέπια που όσο και αν τα έτριψε ή τράβηξε δεν έφυγαν. Ο μικρός χαμογέλασε. Δε φοβήθηκε καθόλου. Ήξερε ήδη τι θα γίνει. Φόρεσε μια μακρυμάνικη μπλούζα για να μην τα δουν οι γονείς του. Όταν ήρθαν να τον φιλήσουν τον πείραξαν ότι μυρίζει θάλασσα και τον μάλωσαν ότι μάλλον δεν είχε κάνει καλά το μπάνιο του την προηγούμενη μέρα. Στην ακρογιαλιά ο κύριος Ζακάστιος ήταν πάντα με την εφημερίδα του. Του χαμογέλασε αμήχανα και του γύρισε την πλάτη. Γύρισε και είδε το ψάρι να έρχεται προς το μέρος του. Έβγαλε τα ρούχα του και άφησε το βλέμμα του να γεμίσει θάλασσα. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Ο κύριος Ζακάστιος ήταν ηλικιωμένος και δεν μπορούσε να τρέξει όταν είδε το εκτυφλωτικά σιέλ χρώμα που είχε καλύψει το σώμα του μικρού. Τα μάτια του βέβαια δεν μπορούσαν να διακρίνουν τα ιριδίζοντα λέπια που στόλιζαν το μικρό του σώμα ούτε μπορούσε να καταλάβει ότι η έντονη μυρωδιά σαν την ανάσα του ωκεανού έβγαινε από κάθε του πόρο κι όχι από τα αγριεμένα νερά που όλο και φούσκωναν λες και περίμεναν κάτι από καιρό και αδημονούσαν. Το αγόρι βούτηξε και ακολούθησε το μεγάλο ψάρι στα ανοιχτά. Είχε μπει χωρίς μπρατσάκια, δεν τα χρειαζόταν πια. Η θάλασσα ήταν πλέον για αυτόν ένα είδος μήτρας που άφηνε τον παλιό του εαυτό και άφηνε να γεννηθεί ο καινούργιος. Είχε λαχταρήσει τόσο βαθιά εκείνον τον καινούργιο κόσμο με τη συντροφικότητα στα βάθη των σκοτεινών νερών, τον είχε φανταστεί τόσα βράδια πριν τον πάρει ο ύπνος, τον είχε οραματιστεί σε τόσα του όνειρα και πλέον το ήξερε ότι γινόταν πραγματικότητα. Ο ωκεανός του έπαιρνε την ταυτότητά του και τη φύση του και του έδινε έναν καινούργιο κόσμο να ανήκει, μια καινούργια μεγάλη οικογένεια να υπάρχει εκεί για αυτόν. Η απόκοσμη μεταμόρφωση έγινε αστραπιαία, δεν ήταν σίγουρος αν είχε δεύτερες σκέψεις ή απορίες αλλά είχε μια τρομερή  πίστη στον εαυτό του και στην καινούργια του ζωή που δεν ήταν σίγουρος από πού προερχόταν. Ίσως ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος ή απλά ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα ανταλλαγών που δεν είχε αρχή και τέλος. Ήταν η τελευταία του σκέψη όταν ένιωσε την ανάσα του να βγαίνει από τα βράγχια. Έψαξε να βρει το σώμα του αλλά το έβλεπε πια στο ψάρι απέναντί του. Φορούσε τα ρούχα του, το δέρμα του ήταν λείο και τα μάτια του τον κοίταζαν έντονα, όπως την πρώτη μέρα. Είχε μπει στο παλιό του σώμα και φαινόταν να μην έχει συνηθίσει την αναπνοή. Ανέβηκε στην επιφάνεια επιδέξια και τον άκουσε να παίρνει την πρώτη του βαθιά ανθρώπινη ανάσα. Ο Αντρέας κούνησε επιδέξια την ουρά του και χάθηκε στα βαθιά, στο καινούργιο του σπιτικό που έπρεπε να ανακαλύψει και να ετοιμαστεί για το μεγάλο του ταξίδι. Δεν τον είδαν ποτέ κοντά στην ακρογιαλιά ξανά. Το μικρό αγόρι δε μίλησε ποτέ μετά από εκείνη τη βουτιά. Οι γονείς του πίστεψαν ότι εκείνη η  βουτιά του έκανε κάποια ζημιά. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να δουν τι φταίει. Δεν κατηγόρησαν ποτέ τον κύριο Ζακάστιο που δεν πρόλαβε το κακό. Δεν κατάλαβαν ποτέ τι έγινε ακριβώς εκείνο το πρωί στην παραλία. Ο γιος τους δεν μπήκε στη θάλασσα ποτέ ξανά αλλά πήγαινε για το υπόλοιπο του καλοκαιριού και την χάζευε με τα μάτια κλειστά για ώρες. Τον άφηναν να αφουγκράζεται τον ωκεανό και να επικοινωνεί μαζί του σε μια μυστική γλώσσα που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να μοιραστούν μαζί του πια.

Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΚΑΣΣΙΟΠΗ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ





Ήταν ξαπλωμένη νωχελικά στο λιμάνι. Στη θέση της. Άραζε στα μπλεγμένα δίχτυα του το ξημέρωμα όταν γύριζε από το ψάρεμα. Κάποιες φορές είχε τρυπώσει και στη βάρκα αλλά δεν την κατάλαβε ή έκανε ότι δεν την κατάλαβε. Ήταν η μοναδική μαύρη γάτα του νησιού. Η δική της ουρά ξεχώριζε ανάμεσα στις εκατοντάδες άλλες. Και ήταν κάτι αυτό όταν οι γάτες ήταν κατά πολύ περισσότερες από τους μόνιμους κατοίκους, ψαράδες ως επί το πλείστον που τις σέβονταν και τις θεωρούσαν σχεδόν ιερές, δυνατές, με τη γνώση του σύμπαντος στο βλέμμα τους. Η ίδια ήταν η πιο απόμακρη και μυστήρια. Η πιο άγρια και ατίθαση. Τόσο σκοτεινή όσο η νύχτα . Για αυτό και της άρεσε και τόσο. Τα πρωινά πάντα λιαζόταν και κοιμόταν κοντά στη βάρκα του. Το σούρουπο σαν να ξυπνούσε και ρουφούσε όλη την ενέργεια. Ήταν έτοιμη για αλητείες. Θα εξαφανιζόταν για λίγο στο λόφο αλλά θα γύριζε πίσω για να είναι κοντά του. Σαν ερωτευμένη μαθητριούλα θα του νιαούριζε και θα τριβόταν στα πόδια του όταν έκανε ένα τσιγάρο και έβλεπε τα άστρα. Κι εκείνος λάτρευε το νυχτερινό ουρανό και τον χάζευε με τις ώρες. Της είχε δώσει το όνομα Κασσιόπη ένα βράδυ που τα ζιγκ ζαγκ που έκανε η γάτα κυνηγώντας ένα μεγάλο κουνούπι έμοιαζαν με το σχήμα του αστερισμού. Τον κοίταζε πάντα με το ανέκφραστο βλέμμα της αλλά εκείνος έβλεπε όλη την τρυφεράδα της.
Κανέναν άλλο δεν πλησίαζε στο νησί. Έβγαζε τα νύχια της και όλη της την επιθετικότητα. Το περίεργο ήταν ότι ούτε οι υπόλοιπες γάτες της έδιναν σημασία. Κρατούσαν μια απόσταση από αυτή λες και τη φοβούνταν. Καθώς μεγάλωνε η εικόνα αυτή παραξένεψε και τους κατοίκους που τη θεωρούσαν αντί για καλότυχη και πηγή ευημερίας όπως τις υπόλοιπες , κατάρα και σημάδι συμφοράς. Μόνο σε εκείνον ηρεμούσε και καθόταν να της χαϊδέψει το κεφάλι και να παίξει με την ουρά της. Κι ήταν ο μόνος που της έδινε από την ψαριά του. Ο μόνος που νοιαζόταν για την Κασσιόπη. Ο μόνος που την υπερασπιζόταν όταν ξεκίνησαν να ζωγραφίζουν τις πόρτες των σπιτιών τους λευκές για να αντισταθούν στη δύναμή της. Ο μόνος που τους μάλωνε όταν μαζεύονταν στο λιμάνι για να δουν τι θα κάνουν αφού δεν μπορούσαν να τη διώξουν από το νησί. Τα έβαζε μαζί τους για την αδικαιολόγητη στάση τους. «Δεν είναι παρά μια γάτα, ηρεμήστε. Όπως φροντίζετε τις άλλες θα φροντίζετε κι αυτήν», φώναζε να ακουστεί η φωνή του. Συνήθως την έπνιγαν η δική τους αγανάκτηση και θυμός. Και ο καιρός περνούσε. Και σταμάτησαν να του μιλάνε. Τον έβαλαν σε μια απομόνωση κοινωνική. Και η Κασσιόπη γινόταν όλο και πιο ψυχρή. Σαν να καταλάβαινε ότι όλοι τη μισούσαν όλο και περισσότερο. Είχε γίνει από αδιάφορη επιθετική και σε ανθρώπους και σε γάτες. Το σώμα της ήταν γεμάτο σημάδια κάθε μέρα από τους καβγάδες και το κυνηγητό. Στο λιμάνι κοντά του ήταν η μόνη παρηγοριά και γαλήνη της. Ένιωθε ασφάλεια και εκείνος το θεωρούσε καθήκον του πλέον να την προστατέψει. Οι δυο τους με ένα μυστικό κώδικα επικοινωνίας ενάντια στην παράνοια και τη βλακεία.
Το καλοκαίρι πέρασε με τους δυο τους να είναι πλέον σαν απειλή. Τον απέφευγαν. Κάποιοι είχαν γράψει βρισιές και απειλές στη βάρκα του αλλά τις είχε περάσει με μπογιά την επόμενη μέρα. Συσπειρωμένοι στη βάρκα του , στο ψάρεμα, στα δίχτυα του, στο μικρόκοσμό του όπου κανείς δεν μπορούσε να εισχωρήσει παρά μόνο με λόγια που φρόντιζε να σβήνει. Προσπαθούσε να μην αφήνει σημάδια πίσω του. Πέρασε έτσι κι ο χειμώνας με μια ένταση που με ένα μαγικό τρόπο σταμάτησε στις αρχές της άνοιξης. Τους άφησαν στην ησυχία τους. Στην απομόνωση αλλά κανείς δεν τους ενόχλησε. Τον έβλεπαν στην αγορά και άλλαζαν δρόμο, τον απέφευγαν, ο ίδιος γινόταν πιο ψυχρός και πιο άγριος από τη γάτα του. Η Κασσιόπη πλέον δεν έφευγε από δίπλα του, τον ακολουθούσε παντού και έμενε στη βάρκα του συνέχεια. Είχε μεταμορφωθεί σε μια γάτα φοβισμένη και αδύναμη.
Η επίθεση έγινε ξαφνικά το ξημέρωμα. Σκιές φάνηκαν στο λιμάνι , βήματα προσεκτικά, μετρημένα, κάτι που γυάλισε και έμοιαζε με μαχαίρι, μια κραυγή που την πήρε ο πρωινός άνεμος, η επίθεση της Κασσιόπης με τα νύχια της και τα νιαουρίσματά της που ξεσήκωσαν τον τόπο μέχρι που σίγασαν κι αυτά, φλόγες που τύλιξαν τη βάρκα, το τρέξιμο των σκιών τώρα να γίνεται απροκάλυπτα προς όλες τις κατευθύνσεις, σιωπή μετά που κάλυπτε τα πάντα. Μόνο οι φλόγες ακούγονταν να γλείφουν το σαπισμένο σκαρί μέχρι που σώπασαν κι αυτές.
Το νησί των γατών συνέχισε από κει που είχε μείνει, με τη φροντίδα των αναρίθμητων μελών της που φέρνουν καλοτυχία και πλούτη στους ψαράδες. Η Κασσιόπη δεν αναφερόταν ποτέ. Ήταν ένας αστερισμός που μπορούσες να διακρίνεις στον ουρανό με λίγη προσπάθεια. Τίποτε άλλο.

CASSIOPEIA IN THE ISLAND OF CATS



She was lying lazily at the harbor, her favorite spot. She used to lie down on his tangled nets at dawn when he got back from fishing. She sometimes hid in the boat but he didn’t see her or pretended not to have seen her. She was the only black cat of the island. Her tail made the difference among the other hundreds. It was really something when the cats outnumbered the residents, fishermen the most, who respected them and thought they were almost holy, strong, with the knowledge of the universe in their look. She was the most distant and mysterious, wild and untamed, dark as the night. That’s why she liked it that much. She used to catch the sun in the morning and sleep by his boat. At dusk it was as if she woke up and sucked all the energy, ready for strolling. She would get lost up in the hill but she would get back just to be with him, like a schoolgirl in love she would meow and rub on his feet while he smoked and watched the stars. Ηe loved the night sky and he would gaze it  for hours. He named her Cassiopeia one night after the numerous zig-zags that the cat made while chasing a large mosquito which looked like the constellation. She always looked at him in an inexpressible look but he always found all the tenderness in it. 
She approached no one else on the island. She showed them all her nails and her aggressiveness. The strange thing was that the other cats of the island paid no attention to her either. They kept a distance as if they were afraid of her. It was that thing that surprised the locals and started thinking of her as a curse and a sign of bad luck instead of well-being and wealth as the rest of the cats. She would stay calm to be caressed on the head and on the tail only in his lap. He was the only one to feed her from the fish he caught.  The only one to care for Cassiopeia, to defend her when the others started drawing the doors of their houses white just to resist her power, the only one who scolded them when they gathered at the port to see what they would do since they couldn’t get her off the island. He was furious at them for their unreasonable attitude. «She’s no more than a cat, calm down. As you take care of the others, you will take care of her as well » he shouted for his voice to be heard. It was usually drowned by their indignation and anger. As time passed the locals stopped talking to him, they put him in a social isolation. Cassiopeia was turning into a cold creature as if she understood that everyone hated her more and more each day. She had became aggressive to people and cats from indifferent. Her body was full of scars from every day fights and chase. Her only consolation and serenity was near him at the harbor. She felt secure and he now considered it his duty to protect her. The two of them with a secret communication code against insanity and stupidity.
The summer passed with the two of them being a threat. They avoided him. Some had written threats and insults on his boat but he had painted them the next day. Bonded in his boat, during fishing, at his nets, in his microcosm where no one could enter but with words that he managed to erase. He tried not to leave marks behind. Winter passed with an intensity that magically stopped in early spring. They left them alone, nobody bothered them. They saw him in the market and changed their way and he became colder and wilder than his cat. Cassiopeia no longer left by his side, followed him everywhere and stayed in his boat all the time. She had transformed into a scared and weak cat.
The attack took place suddenly at dawn. There were shadows at the harbor, careful steps, measured, something shining and looking like a knife, a cry taken by the morning breeze, Cassiopeia’s attack with her claws and miaows that rouse the place but soon got muted, flames wrapping the boat, shadows now openly running in all directions and then silence covering everything. Only the flames licking the rotten hull could be heard until they were silent.
The cat island continued from that point on with the care of the innumerable members that bring good luck and fortune to the fishermen.  Cassiopeia was never mentioned. She was a constellation in the sky you could see with a little bit of effort.  Nothing more.  

Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013

ΦΑΜΑΝΤΙΧΑΝΑ

Ζούσαν στο πέτρινο σπίτι στην άκρη του νησιού. Κανείς δεν τους είχε επισκεφτεί ποτέ. Όλοι μιλούσαν για τους δύο ηλικιωμένους περίεργους άντρες με φόβο. Ψηλοί, αδύνατοι, ανέκφραστοι, γεμάτοι μυστικά. Τα δύο αδέρφια που δε μιλούσαν σε κανέναν και όμως πάντα τάιζαν τις μικρές γάτες που ζούσαν στα σκαλιά του σπιτιού τους και χάζευαν με τις ώρες τα σύννεφα. Στην αγορά όταν τους συναντούσαν, χαμήλωναν το βλέμμα. Έβγαζαν μια σιωπηλή, αόρατη απειλή. Όσο χρόνο είχαν διανύσει στη ζωή άλλο τόσο είχε διανύσει και το σπίτι. Όσο αφιλόξενοι ήταν οι δυο τους άλλο τόσο ήταν και το σπίτι αυτό. Ψυχρό, με την άγρια θάλασσα να το γλύφει σχεδόν και τον αέρα να το τιμωρεί. Ήμουν πιτσιρίκος τότε και θυμάμαι όλες τις ιστορίες που έλεγαν για αυτούς. Ότι είχαν έρθει από πολύ μακριά, ότι μιλούσαν με τις γάτες τους, ότι ήταν πολύ πλούσιοι, ότι έκρυβαν χρυσές λίρες σε ένα μεγάλο μπαούλο στον πάτο της θάλασσας κοντά στο σπίτι, ότι μιλούσαν μια άγνωστη γλώσσα και η λίστα με τα περίεργα και τα παράξενα δεν τελείωνε. Τώρα που έχω μεγαλώσει κι εγώ κι έχω φτάσει την ηλικία τους σίγουρα υπερέβαλλαν και λίγο και τα φούσκωναν. Ή μπορεί και όχι.
Εκείνο το καλοκαίρι ήταν πολύ δροσερό. Τα απογεύματα κατέβαινα στην παραλία και έπαιζα μόνος μου. Ο δρόμος με τραβούσε πάντα κοντά στο πέτρινο σπίτι. 
Κάθε φορά το απέφευγα και άλλαζα δρόμο. Όχι όμως αποτελεσματικά. Δεν μπορούσα να αντισταθώ.Ήταν η στιγμή τόσο δυνατή. Με τραβούσε σα μαγνήτης ενώ η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Ήξερα ότι κάνω κάτι λάθος και θα με τιμωρούσαν οι γονείς μου αν το μάθαιναν. Άκουγα τον αέρα να σφυρίζει, τις γάτες να νιαουρίζουν με ευχαρίστηση στα σκαλιά, το κύμα να χτυπάει απαλά το βράχο. Είχα φτάσει στην πόρτα τους σχεδόν. Τα παράθυρα ήταν μισάνοιχτα. Μια ηρεμία στο τοπίο που όμως δε με γαλήνευε. Σαν να προσπαθούσαν τα πάντα να με καθησυχάσουν ενώ τα πάντα μέσα μου ένιωθαν το κακό. Άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά που οδηγούσαν στο σπίτι. Μέτρησα περίπου δώδεκα γάτες που γουργούριζαν και με κοίταζαν στα μάτια χωρίς να μετακινηθούν. Με παρακολουθούσαν μέχρι που έφτασα στην πόρτα. Η παιδική μου περιέργεια με οδηγούσε και με έσπρωχνε να μπω σε ένα ξένο σπίτι μόνο και μόνο να το ανακαλύψω.
Η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη. Μπήκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Έμπαινε λίγο φως από τα παράθυρα. Υπήρχε μόνο ένα δωμάτιο και αυτό ήταν άδειο. Ένας χώρος κενός που φιλοξενούσε δύο ηλικιωμένους άντρες. Μόνο μια παλιά ταπετσαρία με λουλούδια υπήρχε στους τοίχους. Πώς ήταν δυνατόν; Πώς ζούσαν χωρίς τίποτα; Η ανάσα μου έβγαινε με δυσκολία. Ήταν η στιγμή που έπρεπε να φύγω τρέχοντας. Πάγωσα καθώς γύρισα προς την πόρτα. Ήταν εκεί. Στέκονταν ακίνητοι πίσω από την πόρτα. Δύο ψιλόλιγνες φιγούρες που με κοίταζαν στα μάτια χωρίς να κλείνουν τα βλέφαρά τους. Χωρίς να με μαλώνουν που είχα μπει σαν τον κλέφτη στο σπιτικό τους. Ένιωθα τα πόδια μου ριζωμένα στο ξύλινο πάτωμά τους και μια φωνή από τα σωθικά μου έτοιμη να βγει αλλά ένα βάρος να την κρατάει μέσα, να την πνίγει. Πέρασε τουλάχιστον μια αιωνιότητα μέχρι να με πλησιάσουν. Το βήμα τους ήταν σχεδόν συγχρονισμένο. Με κοιτούσαν στα μάτια με ένα κενό βλέμμα που δε φανέρωνε τίποτα. Η απόσταση μεταξύ μας μίκραινε. Σχεδόν μπορούσαν να με αρπάξουν από το γιακά όταν σταμάτησαν μπροστά μου. Άνοιξαν το στόμα τους και ξεχύθηκαν δεκάδες μικρά φίδια που έπεσαν στο πάτωμα και άρχισαν να κουλουριάζονται.
Βρήκα τη δύναμη να το βάλω στα πόδια ουρλιάζοντας, προσπαθώντας να διώξω με τα χέρια μου όσα είχαν ανέβει πάνω μου. Τώρα που το ξαναφέρνω στο μυαλό μου ίσως να μην είχε σκαρφαλώσει κανένα αλλά να τα ένιωθα να με αγγίζουν. Κατέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά και σταμάτησα μόνο όταν είχα φτάσει κοντά στο σπίτι μου. Δε γύρισα ποτέ να κοιτάξω αν με είχαν ακολουθήσει. Δεν είπα ποτέ σε κανέναν τίποτα. Δε θα πίστευαν ένα δεκάχρονο αγόρι. Τις επόμενες μέρες δε βγήκα από το σπίτι. Πίστευα ότι θα με έψαχναν να με τιμωρήσουν. Με το δικό τους τρόπο. Το καλοκαίρι εκείνο το θυμάμαι ακόμα για τους εφιάλτες που έβλεπα. Άρχισα να βρέχω το κρεβάτι μου πάλι σα μωρό. Δεν ξαναπήγα στο νησί. Ήρθα μόνο τώρα που πλέον χρειάζομαι το μπαστούνι για να κάνω έναν περίπατο στην παραλία. Οι εφιάλτες με έχουν ήδη επισκεφθεί.